MONA ROSA 3 (Poşmanî û Çîle)

MONA ROSA 3 (Poşmanî û Çîle)

Sezayî KARAKOÇ (Wergera ji Tirkî: Cewad QEMERÎ)

 

Ba tê, baran dibare, rovî di cemidin

Parçeyek êzing kulekê ronî dike

Dayika wê azade di nêv agir de

Ba tê, baran dibare, rovî di cemidin


Baran di navbeyna pişta min û wê de ne

Sitranên lêvên wê û lêvên min

Sirrek dîwane dilê min kir hezar pare

Deng tê dengê zarokên dîwan e

Sitran di nêv lêvên wê û lêvên min de ne

  
Qama min kin, ya wê jî kin bû

Bo ku min xelekporê wê ne ramûsa bû

Xwelîya wê ya di vê kulekê de dikelijî

Di xewê de destê min di sot her şev
Qama min kin, ya wê jî kin bû
 
Çavên min şîn in, çavên wê reş

Ez bi qasî gunehan sipîm e, ew bi qasî tobê reş
 
Destên dayika wê di nav her du destan de

Di enguşta wê de gustîlek ji rojên ronî yadîgar

Wêneyek bi dîwar de daleqandî

Bi bal neynik û şev û mazîyê ve vegerandî

Destên dayika wê di nav her du destan de


 
Devê tivingekî berjor e

Li ber teqandinê ye, bê gule

Ez keçeke biçûk im, ez keçeke del û dîn

Tivingek li ber teqandinê ye bê gule


Min vekişand dawa wan

Keçên ku li kapeka kayê ‘eliqandî bûn

Çi bikim dilê min ji hişkebayê Qeredaḥ dagirtî ye

Min şîrê ewil li Geyveê vexwar ji dayika xwe

Li Enqere û Çeteldaẋ  ji hezar zîndanan roj lê da

Hindik mabû ez bimrim di dewsa wan
Keçên ku li kapeka kayê ‘eliqandî bûn 

Pisîk xalîyan vediçirînin

Tîrrojek sor dadikevit erdê

Di çokên dayikê de taqet nîne

Serê dayikê du alî ne

Ḥukmê agir li ruḥê însan nîne

Ba nikare li perdeyên tenik hukum bike
Pisîk xalîyan vediçirînin 
 
Seqsîyên ku di agir de vedighînin gulên sor

Xwîya dikin wek nanê sor

 

Dengên ẋerîb tên guhê min

Însanên ku ji hêka çukan derdikevin

Di axurê de hespekî zîn dikin

Dengên ẋerîb tên guhê min


Ez sitranek im, ez helbestek

Ez mûyê li ser rûkê Meryem im

Nefesa ‘ezîzekî min di firrîne

Destên Xweda li ser qelbê min sekinandî ne

Ez hevgihîna wê, ẋurbeta xwe me

Ez ḥesreta ‘ezîzekî

Ez mûyê li ser rûkê Meryem im


Çavên min şîn in, belê çavên wê reş

Ez bi qasî guneh sipî me, ew bi qasî tobê reş
 
Kulek vedimre, agir dibit xwelî

Porên dayika wê sipî

Dayika wê porên xwe vedikşîn e

Di agir de gul vedibin, selwî mezin dibin

Ardıç mezin dibin, zarok mezin dibin

Kulek vedimre, agir dibit xwelî

Dayika wê ji ruḥê xwe puf dike ruḥê min

 

Roja ku perrê mêşa germ dike

Dê axê bi qelêşe û der bê

Jin bi şans jî dijîn

Ger bê sitran bimînin najîn

Sitran û şev jinan hişyar dikin

Sitran û eqreb jinan hişyar dikin

Sitran û jehr jinan hişyar dikin


Êdî ez dê biçim, hespê zîn dikim

Ez dê bîranên xwe yeko yek bişewtînim

Entarîyê xwe ezê perçe bi perçe biçirînim
Û ji jûjîyê bi jehr re bihêlim

Ez dê derkevim ser kevirek

Û gulek sipî bi gerdena xwe ve daleqînim

Ez dê guleyan bi bal roja li ber ava ve birêjim

Û xwe di valahîyekî de berdim 

Beḥrek di bin piyê min ve di buhure

Ez keçeke biçûk im, keçeke del û dîn

Hûn çi ji min fêm dikin

Êdî ez dê biçim, hespa min di ḥîrre

Dergûşek mûmê dixwaze, mirîyek sitranê

Beḥrek di bin piyê min ve di buhure

Çavên wê min vedixwîne, naseknim ez naseknim

 

Çavên min şîn in, belê çavên wê reş

Ez bi qasî guneh sipî me, ew bi qasî tobê reş

 


Ê Berê Kitêba Îbranî ya 1100 salane hat bidestxistin
Ê Li Pey Evîndarên Pêxember muhabbeta xwe ya Muhammedî nîşan dan

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.